Rodzaje makijażu
Makijaż dzienny. Makijaż dzienny powinien być raczej dyskretny, stwarzający pozory naturalności. Nie bez znaczenia przy tym jest pora roku. Zimą stosuje się kolory jaśniejsze niż latem, ponieważ intensywność barw bardziej uwydatnia się w czasie mrozu. Latem natomiast żywsze kolory ładniej harmonizują z opaloną skórą.
Makijaż wieczorowy. Wieczorem można pozwolić na bardziej intensywne kolory, mocniejsze podkreślenie oczu itp. Ważne też są okoliczności, w których makijaż ma służyć. Na proszoną kolację w prywatnym mieszkaniu makijaż powinien być delikatniejszy, niż np. na bal w dużej sali. Przed makijażem na „większe wyjście” wskazane jest twarz odświeżyć przez nałożenie odpowiedniej do rodzaju cery maski oraz zrobienie chłodnego natrysku. Przy wydekoltowanej sukni nie należy zapominać o makijażu dekoltu i nałożeniu odpowiedniego podkładu na ramiona, plecy i szyję.
Makijaż fantazyjny. Makijaż fantazyjny robi się tylko na wyjątkowe okazje, np. na bal kostiumowy lub bal maskowy. Makijaż ten powinien uwzględniać specyfikę stroju lub charakter prezentowanej epoki, np. „dama z epoki rokoko” może mieć na twarzy mnóstwo „pieprzyków” (tzw. mouche). W ramach makijażu fantazyjnego dozwolone są również różnego rodzaju „udziwnienia” w formie kwiatków, figur geometrycznych itp. Uzupełnieniem tego typu makijażu powinna być odpowiednia fryzura.
Makijaż teatralny. Makijaż teatralny wchodzi w skład charakteryzacji i jest sztuką zmieniania wyglądu i wyrazu twarzy aktora w celu nadania jej charakteru zgodnego z wymogami roli. Charakteryzacja obejmuje nie tylko twarz, ale całą głowę, włosy oraz inne widoczne części ciała. Charakteryzator formuje twarz, a nawet całą głowę przy użyciu różnych środków, jak np. masy plastyczne, wosk, wata, dorabia sztuczny zarost, włosy, brwi itd. i następnie tuszuje miejsca łączenia się dorobionego elementu z ciałem szminkami, podkładami, pudrami. Intensywność makijażu teatralnego uzależniona jest od oświetlenia. Przy bardzo silnym oświetleniu stosuje się więcej różów, przy dyskretnym — więcej beżów. Wpływ na intensywność makijażu ma również odległość od widowni — im jest większa, tym makijaż może być mocniejszy. Wyraz twarzy można zmieniać odpowiednio zrobionymi kreskami, wykonanymi kredkami teatralnymi, uwzględniając tzw. cienie „opadające” (np. kreski w dół od kącików ust), nadające wyraz smutku i cienie „wznoszące”, zmieniające wyraz twarzy na wesoły. Wyraz zamyślenia nadają kreski pionowe między brwiami. Makijaż sceniczny w sztukach współczesnych, szczególnie w teatrach studyjnych, ma charakter normalnego makijażu wieczorowego, tzn. wymaga mocniejszego podkreślenia oczu i ust, kolorytu uwzględniającego równocześnie rodzaj i intensywność oświetlenia.
Makijaż telewizyjny. Makijaż telewizyjny w dużej mierze uzależniony jest od czułości taśmy. Dotyczy to zarówno obrazu czarnobiałego jak i kolorowego. Jedne taśmy bardziej reagują na kolory ciepłe, inne znów na zimne. Dlatego przed ustaleniem kolorytu makijażu lepiej przeprowadzić próbę. Przy obrazie czarnobiałym na ogół lepiej wychodzą kolory zimne. Uzależnione jest to również od świateł. Jeśli oświetlenie jest bardzo jaskrawe, to stosuje się więcej różów, jeśli jest ciemniejsze — więcej beżów. Poza tym obowiązuje makijaż dyskretny: oczy niezbyt mocno podkreślone, kreski na powiekach cienkie, raczej brązowe niż czarne, przyklejone rzęsy jak najbardziej zbliżone wyglądem do naturalnych, gdyż zbyt grube wyglądają sztucznie. Usta powinny mieć bardzo starannie wykonany zarys warg. W wypadku taśmy kolorowej stosuje się barwy bardziej zbliżone do naturalnych. Istotna jest, jak już wspomniano, znajomość czułości taśmy, gdyż w jednym wypadku kolory zimne mogą wypadać zupełnie naturalnie, w innych znów ciepłe zbyt jaskrawo itd. Poza kolorystyką obowiązują te same zasady makijażu, co przy obrazie czarnobiałym. Osobne zagadnienie stanowi charakteryzacja, kiedy trzeba zmienić rysy twarzy, nos, uszy itp. Wszystkie te fragmenty twarzy wykonuje się z mas plastycznych porowatych, przypominających bardzo drobną gąbkę. Do połączenia ich ze skórą stosuje się specjalne masy zespalające. Na nie nakłada się warstwę izolującą, a dopiero potem podkłady i wykonuje właściwy makijaż. Tego rodzaju charakteryzacja wymaga już współpracy całego laboratorium.
Makijaż filmowy. Zasady makijażu filmowego są podobne do telewizyjnego, z tym że makijaż filmowy wymaga jeszcze większej precyzji wykonania. Podyktowane jest to rozmiarami ekranu, możliwością większych zbliżeń obrazu, przez co bardziej uwydatniają się wszelkie niedociągnięcia.
Makijaż fotograficzny. Makijaż ten powinien być jak najbardziej zbliżony do naturalnego. Dobrze zrobiony makijaż i odpowiednie oświetlenie prawie eliminują konieczność retuszu. Taśmy do zdjęć czarnobiałych lepiej reagują na kolory zimne, chociaż nie zawsze. Makijaż do zdjęć kolorowych powinien być również w barwach jak najbardziej zbliżonych do naturalnych, chociaż podobnie jak przy makijażu telewizyjnym należy uwzględniać czułość taśmy.