Przygotowywanie, nakładanie i zdejmowanie masek kosmetycznych

Maska parafinowa. Do wykonania jej potrzebne są (poza samą maską) zlewka emaliowana lub porcelanowa do rozpuszczania maski, płaski pędzel szerokości 3—4 cm i łaźnia wodna. Maskę tę można nakładać dwoma sposobami. Rozgrzaną na wannie wodnej maskę nakłada się pędz­lem, równomiernie rozprowadzając na skórze. Przed nałożeniem pierwszej warstwy należy sprawdzić na własnej ręce od strony dłoni, trochę powyżej nadgarstka, temperaturę maski. Musi być dobrze ciepła, ale nie gorąca (około 40 °C). Przy nakładaniu następnych warstw temperatura maski może być wyższa. Maskę na­kłada się po osłonięciu oczu pacjenta okładami z nasyconej środkami łagodzącymi waty lub ligniny.

Nakładanie zaczyna się od policzków, stopniowo przechodząc na czoło, nos, brodę i szyję. Grubość maski powinna wynosić od 1/z do 1 cm. Grubszą warstwę nakłada się na brzegi, łatwiej się wtedy zdejmuje. Zdejmuje się maskę po 15—30 minutach, podważając najpierw je] brzegi łopatką metalową lub porcelanową, następnie stopniowo podważając ze wszystkich stron. Dobrze nałożoną maskę można zdjąć jak odlew gip’sowy. Na końcu pędzel podgrzewa się w wodzie do 100 °C, oczyszcza się go ligniną z resztek parafiny i chowa do woreczka plastykowego. Przygotowuje się dwa bandaże szerokości 5—6 cm. Kolejno zanurza się je środkową częścią (długości 10—15 cm) w roz­puszczonej masce, a następnie jednym podwiązuje się podbródek pa­cjenta, zawiązując końce na czubku głowy, drugim zaś czoło. Na wolne przestrzenie nakłada się maskę pędzlem, pokrywając również części zabandażowane.

Zdejmowanie maski zaczyna się od bandaży. Chwyta się je za obydwa końce, odejmuje od twarzy, a następnie postępuje podobnie jak podano w poprzednim sposobie. Maskę tę można również nałożyć za pomocą aparaciku, składają­cego się ze zbiorniczka i rurki, którym rozpyla się maskę na skórę. Jeśli się chce osiągnąć silniejsze przegrzanie skóry, rozpuszcza się w emaliowanej misce parafinę płynną i stałą w proporcji jak 1 : 20 (do 100 gramów stałej daje się 5 gramów płynnej). Po rozpuszczeniu odstawia się,’ aby lekko zakrzepła, po czym tnie się ją na dowolne kawałki i nakłada warstwą grubości 2—3 cm. Zdejmuje się maskę jak wyżej.

Maska ziołowa. Do zrobienia jej potrzebne są zioła sproszkowane, naczynie emaliowane do podgrzania ziół, łopatka drewniana, ser­wetki z ligniny lub maska wycięta z ligniny. Sproszkowane zioła stanowiące materiał na maskę ziołową (naj­wyżej 2 łyżki stołowe) zalewa się letnią wodą i podgrzewa, stale mie­szając, aż do zagotowania. Konsystencja maski powinna być papkowata, tak żeby można ją było łatwo rozprowadzić na skórze. Ciepłą maskę nakłada się na uprzednio starannie oczyszczoną twarz, rów­nomiernie rozprowadzając drewnianą łopatką warstwę grubości 2— 4 mm. Przykrywa się ligniną. Ligninę przygotowuje się w zależno­ści od wielkości płatów — jeśli są duże, tak że można nimi pokryć całą twarz łącznie z szyją, to wycina się duży prostokąt, robiąc tylko otwór na usta i nos, jeśli lignina jest węższa — okłada się twarz partiami: na czoło, nos i policzki — jeden pas, na brodę i szyję — drugi. Okład powinien składać się z 5—6 warstw ligniny.Maskę ziołową można nakładać jako końcową działającą łagodzą­co, po oczyszczeniu skóry lub odżywczo po masażu, a także jako rozpulchniającą, rozgrzewającą przed oczyszczaniem skóry.

Technika nakładania jest w obu wypadkach taka sama, tylko w pierwszym nie stosuje się raczej dodatkowego podtrzymywania ciepłoty, najwyżej nakrywa się ręcznikiem kąpielowym, aby opóźnić stygnięcie maski, a w drugim (przed oczyszczeniem skóry) konieczne jest podtrzymanie ciepłoty ziół przez naświetlenie lampą podczerwoną, solluks lub przez nałożenie maski termicznej, działającej na zasadzie po­duszki elektrycznej. Zdejmowanie maski ziołowej zaczyna się od czoła. Podwijając stopniowo ligninę pod spód, zbiera się razem z ligniną warstwę zio­łową poprzez nos, policzki aż do szyi. Niewielkie pozostałości maski ściera się serwetką z ligniny, a następnie zmywa dobrze ciepłą wodą tamponem waty lub gorącym kompresem. Składniki maski ziołowej dla cery tłustej: mąka ziemniaczana siemię lniane ziele skrzypu korzeń łopianu dziurawiec kwiat rumianku kozieradka kwiat bzu czarnego kwiat lipy kwiat nagietka korzeń żywokostu. Wymienione składniki mogą być użyte w różnych proporcjach i w różnym zestawie, w zależności od potrzeby. Składniki maski ziołowej dla cery suchej i normalnej: mąka ziemniaczana siemię lniane kwiat lipy korzeń prawoślazu. Przez dodanie rozmarynu, skrzypu, kwiatu nagietka itp. maska ziołowa uzyska działanie pobudzające, pojędrniające.

Maska ściągająca upiększająca. Sproszkowaną maskę rozprowa­dza się zimną przegotowaną wodą lub wodą destylowaną do konsy­stencji śmietany. Nakłada się tamponem waty nawiniętym na łopatkę, rozprowadzając równomiernie po całej twarzy. Po 10—15 minutach zmywa się letnią wodą. Zmywać można dwojako.

W misce kosmetycznej przygotowuje się kompres z tetry lub gazy; zanurzony w ciepłej wodzie, lekko wyżęty, nakłada się oburącz na twarz tak, aby nie zakryć nosa i zbiera się pierwszą warstwę maski, począwszy od czoła. Kompres spłukuje się, powtór­nie zmywa się twarz, dokładnie zbierając resztki maski. Osusza się suchą serwetką.

Zmywa się twarz pacjenta tamponem waty nad miską kosmetyczną lub nerką. Przy zmywaniu nad miską pacjent powinien siedzieć, zmywa się stojąc z przodu pacjenta. Przy zmywaniu nad nerką przystawia się ją do policzka pacjenta, jego głowa musi być lekko pochylona w kierunku nerki. Policzek powinien ściśle przyle­gać. Zmywa się najpierw jedną stronę twarzy, następnie przenosi się nerkę na drugą stronę i powtarza czynność. Twarz osusza się suchym kompresem. Maska tłusta może być o konsystencji kremu tłustego lub maści (z kaolinem). Nakłada się ją w ten sposób, że nabiera się potrzebną ilość masy (mniej więcej łyżeczkę od herbaty) na łopatkę lub szpatułkę i nakłada się w pięciu punktach twarzy: na czole, policzkach, brodzie i szyi, po czym drugim i trzecim palcem równomiernie roz­prowadza na skórze. Maskę pozostawia się na 15—30 minut. Do zdejmowania maski potrzebne są serwetki z ligniny i łopatka. Bierze się lewą ręką serwetkę z ligniny, a prawą zdejmuje się maskę łopatką, po każdym pociągnięciu wycierając łopatkę o serwetkę. Po zdjęciu pierwszej warstwy resztki maski wyciera się lekko serwetką z ligniny, a następnie przemywa twarz płynem odpowiednim do ro­dzaju cery.

Maska owocowa. Nakłada się ją w formie surowej miazgi, pozo­stawiając do zaschnięcia. Zmywa się podobnie jak maski ściągające.