Kosmetyka upiększający

Malowanie się ma tradycje długich tysiącleci. Twarz i resztę ciała malowano kiedyś do Celów rytualnych oraz do celów wojennych dla nadania sobie odstraszającego wyglądu. Makijaż symbolizował nie­kiedy przynależność do określonego stanu. Czasem był wynikiem stosowania środków, które w pierwszej swej fazie były lekarstwem. Jako przykład może służyć smarowanie powiek przez Egipcjan mala­chitem (zasadowy węglan miedzi) dla zabezpieczenia oczu przed pa­nującą ówcześnie jaglicą, zwaną egipskim zapaleniem oczu. Po stwier­dzeniu, że przy tym oczy nabierają wyrazu i blasku, zaczęto środek ten stosować niezależnie od względów medycznych.

Obecnie zadaniem makijażu jest tuszowanie wad i podkreślanie zalet urody. Jeśli np. ktoś ma ładne oczy, a niezbyt ładne usta i zęby, powinien podkreślać oczy, usta malując dyskretnie i odwrotnie — je­żeli ma ładne usta, powinien właśnie usta bardziej eksponować. Nie­zależnie od tego stałego założenia moda makijażu zmienia się. Uwzględniając jednak wszystkie jej mutacje, należy pamiętać o za­chowaniu i podkreśleniu indywidualności danej osoby w zależności zarówno od jej warunków konstytucjonalnych (budowy twarzy, osa­dzenia oczu, kształtu nosa itp.), jak i typu urody. Dobranie odpowiedniego makijażu zależy w dużej mierze od wy­czucia artystycznego osoby wykonującej.

Czasem technika wykonania jest bez zarzutu, a mimo to twarz zatraca swą indywidualność i nie­rzadko nabiera wulgarnego wyrazu. Przyczyną tego może być m.in. nadmierna intensywność barw i nieodpowiedni dobór kolorów. Makijaż może być utrzymany w tonacji zimnej — z przewagą kolorów niebieskich, szarych, zgaszonych zieleni, zgaszonych różów i brązów itp., lub w tonacji ciepłej z przewagą różów, moreli, czer­wieni, ciepłej zieleni, ciepłych brązów itp. Odcień różu, pomadki do ust i lakieru do paznokci powinien być utrzymany w jednym tonie; nie musi być identyczny, ale w tym sa­mym odcieniu. Brzydko wygląda lakier jaskrawo czerwony przy ustach o odcieniu malinowym. Przy doborze kosmetyków należy rów­nież zwracać uwagę na kolor ubrania. Na przykład przy fioletowej sukni usta nie powinny być koralowe i na odwrót — przy czerwo­nym ubiorze nie należy używać szminki w odcieniu amarantu.

Podział twarzy pionowy

Rozróżnia się twarze owalne (o regularnym owalu), okrągłe, podłużne (o wydłużonym owalu), kwadratowe (o szerokim czole i szerokich szczękach), trójkątne (o roz­szerzonym czole i zwężonym dole twarzy), sześciokątne (zwężonym czole i dole twarzy), trapezoidalne (o zwężonym czole i rozszerzo­nym dole twarzy). Proporcje twarzy można określić wg odpowiednio przeprowadzo­nych linii poziomych i linii pionowej. Linie poziome dzielą twarz na trzy części, od granicy włosów do nasady nosa, od nasady nosa do jego podstawy  i od podstawy nosa do dolnej części brody. Twarz o regularnych rysach powinna mieć wszystkie trzy odległości równe. Pionowy podział twarzy  pozwala lepiej określić asyme­trię występującą w mniejszym lub większym stopniu w każdej twa­rzy. Zwykle jej lewa połowa jest trochę mniejsza od prawej. Wymiary twarzy można sprawdzić za pomocą cyrkla rzeźbiarskie­go, mierząc ją na granicy czoła i włosów, u nasady nosa, u podstawy nosa oraz na wysokości kątów żuchwy i przenosząc kolejno na papier poszczególne wymiary. Łącząc punkty między liniami można ustalić kształt danej twarzy.